متن : ثم الفض أي فض ثمن البدنة لو تعذرت على البر و إطعام ستين مسكينا ، و الفاضل من قيمتها عن ذلك له ، و لا يلزمه الإتمام لو أعوز ، و لو فضل منه ما لا يبلغ مدا ، أو مدين دفعه إلى مسكين آخر و إن قل . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : پس اگر از دادن بدنه عاجز شدند قيمت بدنه را صرف نموده و گندم تهيه كرده و به شصت نفر محتاج بعنوان اطعام توزيع كنند و اگر قيمت آن از صرف طعام زياد آمد مقدار زائد از آن خودش مىباشد ولى اگر قيمت كمتر از اطعام شصت فقير بوده و به آن وافى نباشد در اين فرض مكلّف نيست كه بقيّه‌اش را تكميل كند . شارح ( ره ) مىفرماين : در فرضى كه قيمت وافى باطعام شصت فقير نيست اگر مثلا به قدر اطعام پنجاه و پنج فقير بود و مقدارى هم زياد آمد كه به قدر يك يا دو مدّ نيست لازمست مقدار زيادى را به فقير ديگر داده اگرچه بسيار كم و ناچيز باشد . قوله : فضّ ثمن البدنه : كلمه [ فضّ ] بفتح فاء و تشديد ضاد مصدر است از باب نصر ينصر به معناى شكستن و از هم جدا - نمودن ، ولى مقصود از آن در اينجا صرف و توزيع قيمت مىباشد . قوله : على البرّ : كلمه [ برّ ] بضم باء و تشديد راء به معناى گندم است و گاهى آن را با تاء استعمال مىنمايند جمعش بر وزن افعال يعنى [ ابرار ] است . قوله : و الفاضل من قيمتها : ضمير به [ بدنه ] عائدست . قوله : عن ذلك : يعنى از اطعام شصت فقير .